Het hoofdgebouw was al bijna 80 jaar oud en erg gedateerd. Het gebouw was een beetje blijven hangen in de jaren tachtig van de vorige eeuw. De gebruikte kleurstelling was voornamelijk bruin, oranjetinten en lichtgeel. Er was jarenlang geen onderhoud gepleegd aan het oude gebouw. Er was dan ook op de meeste punten duidelijk sprake van achterstallig onderhoud.

Boven de lokalen was over de hele school een grote zolder. Met een smalle, steile trap kwam je op de middenzolder die lager lag dan de beide zolders aan weerskanten. Er was ongeveer 80 jaar lang van alles, wat beneden niet meer nodig was, op de zolder gezet: Oude landkaarten, schoolplaten, een bijna antieke, ijzeren diaprojector met honderden series dia’s en filmstrips, een oude Singer naaimachine en heel veel afgedankt schoolmeubilair van lang geleden. Maar ook heel veel, misschien nog wel ooit te gebruiken kosteloos materiaal, zoals kartonnen doosjes, toiletrollen, kurken en noem maar op, waren ooit naar de zolder verhuisd. Er was in de loop der jaren een reusachtige voorraad plakkaatverf, gekleurde inkt en allerlei maten papier en karton aangelegd. Niemand die dat wist. We konden wel een handenarbeidwinkeltje beginnen, zoveel voorraad stond er.

Na een aantal maanden was er, voor mij volkomen onverwacht, bericht van de gemeente gekomen, dat er ruim geld beschikbaar was gesteld voor een ingrijpende verbouwing van het schoolgebouw. Op de oude zolder zouden drie nevenruimtes worden gecreëerd en beneden zou alles worden opgeknapt en geïsoleerd. De plannen werden in de maanden daarna concreter en toen de bouwvergunning door de gemeente was afgegeven, kon de renovatie en verbouw worden aanbesteed.

Maar voor er daadwerkelijk met de bouw kon worden gestart, moest er een groot probleem worden opgelost: De zolders moesten worden ontruimd! Dat ging de gemeente natuurlijk niet doen. Die opdracht was voor de school zelf. Op een paar woensdagmiddagen hebben het team en een aantal ouders uren en uren besteed aan het sorteren en het naar beneden sjouwen van heel veel stoffige troep. Container na container werden afgevoerd. Het plaatselijke historische museum was blij met de materialen, die de eigenaar had mogen uitzoeken. Via Marktplaats werden nog wat spullen verkocht en de nog bruikbare oude schoolmeubels gingen naar Roemenië. Sommige leerkrachten hadden best wel moeite met de rigoureuze opruimactie en ze probeerden, soms stiekem, nog wat spullen veilig te stellen.

Voor mij was het zoiets als schoon schip maken. Mijn voordeel was, dat ik geen enkele binding had met al die op te ruimen materialen. Uiteindelijk gingen we er immers veel voor terug krijgen. Na ruim een half jaar was het gebouw klaar, klaar voor de toekomst. Het onderwijs in de lokalen beneden was tijdens de verbouw gewoon doorgegaan, ondanks alle lawaai en stof, wat soms naar beneden dwarrelde. Het gebouw was authentiek gebleven aan de buitenkant, binnen was het knus, gezellig en eigentijds, geschilderd in frisse, aansprekende kleuren. Van de grote oude zolder was nog maar een klein, geïsoleerd gedeelte over. Toen het gebouw werd heropend en we tegelijkertijd het tachtig jarig jubileum gingen vieren, was het motto: CBS Ambacht, 80 jaar jong talent.

Veel mensen hebben nooit geweten, welke talenten we allemaal hebben moeten inzetten om die verbouw mogelijk te maken. Het team en een aantal ouders hadden werkelijk ongekende talenten!

Categorieën: Vlaardingen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.